Ekologia - ochrona przyrody

 

Ustawa z dnia 7 IV 1949 roku o ochronie przyrody określa, że ochrona przyrody oznacza zachowanie, restytuowanie i właściwe użytkowanie zasobów i tworów przyrody żywej i nieożywionej, tak poszczególnych okazów i ich skupień, jak i zbiorowisk na określonych obszarach oraz gatunków roślin i zwierząt, których ochrona leży w interesie publicznym ze względów naukowych, estetycznych, historyczno-pamiątkowych, zdrowotnych i społecznych oraz ze względu na swoiste cechy krajobrazu. Polska znana jest w świecie ze swojej działalności w zakresie konserwatorskiej ochrony przyrody. Działalnością tą objęte są u nas następujące twory przyrody: parki narodowe, rezerwaty i pomniki przyrody, wybrane gatunki roślin i zwierząt, hodowla niektórych ginących gatunków zwierząt (dla restytuowania ich faunie ojczystej). Rezerwaty przyrody tworzone są na tych obszarach, na których występują naturalne lub mało zniekształcone ekosystemy, zdolne jeszcze do samo-regulacji w granicach homeostazy. W parkach narodowych i rezerwatach obowiązują te same reżymy ochronne. Różnica polega na tym, że powierzchnie rezerwatów przyrody są mniejsze (w zasadzie do 500 ha) oraz nie posiadają własnej administracji. Na koniec 1977 roku było w Polsce 691 rezerwatów o powierzchni 671 km2, a przewiduje się, że w 1990 roku będzie ich 980 o łącznym obszarze około 1032 km2 — co będzie stanowiło około 0,33% ogólnej powierzchni kraju.
System reklamy Test