Ochrona w Polsce Ludowej

 

W Polsce Ludowej realizacja ochrony zwierząt prowadzona jest trójtorowo. Najpełniej ochronę zwierząt ujmują przepisy o ochronie przyrody (zwłaszcza o ochronie gatunkowej zwierząt, o ochronie ekosystemów w parkach narodowych i rezerwatach przyrody). Istotne są przepisy o ochronie niektórych zasobów przyrody (prawo łowieckie, rybackie itp.). Wreszcie trzecią grupę norm o ochronie zwierząt stanowią prawidłowe zasady i normatywy o gospodarowaniu zasobami przyrody. W rolnictwie na przykład stosując racjonalnie środki chemiczne i utrzymując prawidłową strukturę gleby, nie tylko zachowujemy lub — co jest właściwe — rozwijamy jej przyrodniczą produkcyjność, ale także zachowujemy edafon glebowy, a więc mikrofaunę, jak również inne organizmy zwierzęce w glebie, których znaczenie w środowisku często nie jest jeszcze wystarczająco rozpoznane. O wiele większe znaczenie dla zachowania mikrofauny ma prawidłowa gospodarka leśna. Chociaż już od dziesiątków lat w ramach podstawowych kursów leśnictwa wiadomo, że wyręby zupełne (zręby czyste), a później wprowadzane na nich jednogatunkowe i jednowiekowe kultury leśne niszczą ekosystemy i wchodzące w ich skład zoocenozy — to jednak takie metody i sposoby gospodarcze dominują w większości krajów świata.
System reklamy Test