Parki dworskie

 

W kraju naszym znajdują się liczne parki przy dawnych dworach magnackich i szlacheckich. Stanowią one do dziś trwały element krajobrazu (np. Kórnik, Wirty, Klemensów, Krasiczyn, Łańcut i inne). Są one dowodami rozwoju naszej kultury. Często stanowią osobliwość dendrologiczną czy flory-styczną i nierzadko godne są wnikliwych badań przyrodniczych i z zakresu historii kultury materialnej. Ankieta przeprowadzona w 1973 roku przez prof. S. Leszczyckiego wykazała istnienie około 5 tyś. takich parków o obszarze wynoszącym około 0,07% powierzchni kraju. Kilkadziesiąt tych parków — dokładnie 68 — objętych jest konserwatorska ochroną jako pomniki przyrody, 1500 znajduje się pod opieką konserwatorów zabytków, a zaledwie kilka objętych jest badaniami dendrologicznymi. Reszta parków wiejskich pozostaje bez właściwej opieki. Dotychczasowe próby oscylowały między objęciem tych parków gospodarką zadrzewieniową a objęciem ich gospodarką komunalną. Ze względu na wielostronne funkcje tych parków oraz dotychczas nie zahamowane procesy ich niszczenia istnieje konieczność normatywnego uregulowania ochrony parków wiejskich. Kultura ludzka od swego zarania znała wielostronne funkcje zwierzyny dzikiej, W okresach późniejszych zaczęto podejmować różne kroki dla zachowania, bliższego poznania i coraz racjonalniejszego wykorzystania fauny.
System reklamy Test