Raport ze Sztokholmu

Wiele uwagi ekosystemom leśnym poświęca raport z Konferencji Sztokholmskiej. Sugeruje on między innymi rozszerzenie prac naukowych służących pogłębieniu wiedzy o ekologicznych aspektach gospodarki leśnej, opracowanie programów badań wpływu biocenozy leśnej na środowisko. Raport ten wiąże duże nadzieje z gospodarką leśną służąca ochronie zasobów genów, plazmy zarodowej, parków narodowych oraz rezerwatów przyrody. W każdym kraju należy opracować programy optymalnej lesistości dla poszczególnych zlewni rzecznych lub dla każdej geobiocenozy, przy czym — obok zwiększenia lesistości i optymalizacji produktywności — istotna jest także optymalizacja rozmieszczenia lasów. Wyjaśniając rolę zadrzewień słusznie pisał S. Adamowicz, w pracy Zagadnienie biomelioracji środowiska przyrodniczego województwa opolskiego, 1972, że „spełniają one — ważną rolę jakby zastępczych habitatów lub swego rodzaju refugiów dla wielu gatunków zwierząt i pożytecznych owadów, które będąc nieodzownymi ogniwami w normalnych łańcuchach troficznych, nie znajdują dostatecznie dogodnych warunków dla swego bytowania w bez-drzewnym krajobrazie rolniczym". Istnieje problem względnej ekwiwalentności w środowisku polegającej na tym, że naruszenie układów przyrodniczych — homeostazy w krajobrazach -— można wyrównywać zalesieniami i zadrzewieniami. Problem ten powinien stanowić jedną z podstaw bioekonomicznego rachunku gospodarowania w środowisku.
System reklamy Test